1) . طلحه و زبير از كسانى بودند كه براى بيعت با على(عليه السلام) از همه پيش‌قدم‌تر بودند. اما هنگامى كه على(عليه السلام) آنها را استاندار نكرد و بر اجراى عدالت پافشارى مى‌كرد، از ترس اينكه مبادا اموالى را كه در طول سال‌هاى حكومت خلفا به دست آورده بودند از آنها بگيرد، عليه امام‌على(عليه السلام) شورش كردند و به همراهى عايشه همسر پيامبر(صلى الله عليه و آله) جنگ جمل را به راه انداختند و دست به كشتار اصحاب امام على(عليه السلام) در بصره زدند. اين جنگ باعث كشته‌شدن عده زيادى از مسلمانان گرديد. براى آشنايى با شخصيت طلحه و زبير، ر.ك: احاديث ام المؤمنين عايشة، صص 88، 145، 167، 170، 180، 189، 199 و 207؛ اسباب النزول، سيوطى، صص110 و 178؛ اسدالغابة، ج2، ص 250 و ج 3، ص 87 و ج7، ص 133؛ الشافى فى الامامة، سيد مرتضى، ج 4، صص 321، 329، 337، 339 و 242؛ الغدير، ج 5، صص184، 356، 364، 370 و ج 7، ص 77 و ج 8، صص 120 و 282 و ج9، صص 5، 16، 83، 101، 108 و 308 و ج 10، صص 12، 17، 123 و 329 و ج11، ص 42؛ الفتنة و وقعةالجمل، سيف‌بن عمر الضبى، ج 1، ص174؛ احقاق الحق، علامه تسترى، ص 259؛ العترة و الصحابة فى السنة، الانصارى، ج 2، ص 137.

2) . مجمع الزوائد، الهيثمى، ج7، ص 235؛ شرح نهج البلاغه، ج2، ص 297 و ج18، ص 72؛ تاريخ مدينة دمشق، ج 42، ص 449؛ الامامة و السياسة، ج 1، ص 73.