330و در اين باره مطلب ناگفتهاى باقى نمانده است.
بىشك امامت دينى و دنيايى اهلبيت(عليهم السلام)، با انبوهِ فضايل، مناقب و عظمتهاى نقل شده دربارۀ ايشان كه در كتابها آكنده و شهرۀ عام و خاص است و همگان را به تواضع و فروتنى واداشته، تناسب كامل دارد؛ هم آن فضايلى كه به سيرۀ شخصى آنان در عبادت، جهاد، فداكارى در راه خدا، ارزشهاى اخلاقى و فناشدن در ذات الهى برمىگردد و هم آن مناقبى كه نشاندهندۀ همسنخ بودن آنان با پيامبر خدا(ص) است در اينكه خداوند ايشان را از ميان آفريدگان برگزيده و از همگان متمايز ساخته؛ تا آنجا كه در روايات مىخوانيم اهلبيت(عليهم السلام) از درخت پيامبرند 1، از نور او 2 و از زيادى طينت او خلق شدهاند 3؛ نيز آن عظمتهايى كه ريشه در فضل خداى متعال دارد و سبب فيضهاى ويژه براى آنان است؛ همچون علم و محبت مؤمنان و سلطه بر قوانين هستى كه خود ظهور كرامات و معجزات را به دست ايشان در پى داشته است؛ و نيز آن مقاماتى كه خداوند براى آنان در نظر گرفته و آنان را واسطۀ رسيدن نعمتها به آفريدگان قرار داده كه با تقدم ايشان بر مردم و سزاوارى امامت و وجوب اطاعت از آنان مناسبت دارد.
نيز آنچه دربارۀ فضايل پيروان ايشان و عظمت آنان نزد خداى متعال نقل شده است. همچنين اين امر كه عدهاى از خواص اصحاب، در عصر پيامبر(ص)، به حمايت و پيروى از ائمه(عليهم السلام) برمىخيزند، نشان مىدهد كه ايشان در اسلام، حاملان دعوت حقاند و