196امام(ع) آنان را عقوبت نكرد، بلكه فرمود:

من شما را از رفتن به مساجد كه در آنها نام خدا برده مى‌شود، منع نمى‌كنم و مادام كه دست شما در دست ماست، از غنيمت و خراج بازتان نمى‌دارم و تا جنگ با من را آغاز نكرده‌ايد، با شما نمى‌جنگم... ¹

روش امام(ع) در همه جنگ‌ها اين بود كه آغازكنندۀ جنگ نبود. همچنان‌كه حضرت -صلوات الله عليه - در شأن خود نمى‌دانست با ستم كردن در حق كسى كه تحت ولايت اوست، به پيروزى دست يابد ² يا با به تباهى كشاندن خود، مردمش را اصلاح نمايد. ³

اما دشمنان حضرت(ع)، در اين موارد، كاملاً برعكس عمل مى‌كردند و سعى داشتند از اصول‌گرايى و پاى‌بندى حضرت به ارزش‌ها سوءاستفاده كنند؛ مردم را عليه او بشورانند؛ در راه خلافتش مانع ايجاد كنند و فتنه‌ها برپا سازند. سرانجام نيز به هدف خود رسيدند و امام(ع) را در محراب عبادت، با ضربۀ شمشير بر فرق مباركش، به شهادت رساندند.

امام(ع)، حتى پس از ضربت خوردن، از روش اصول‌گرايانۀ خود دست برنداشت و با قاتل خويش نيز بر اساس ارزش‌هاى متعالى اسلام عمل كرد. هرچند پيش از اين مى‌دانست كه آن شخص او را خواهد كشت ⁴، اما به قتلش اقدام نكرد و بر او تنگ