117 خاصة، لما جعل الله في جسده وماسه من البركة، وامّا غيره فلا يقاس عليه لوجهين:

أحدهما: انّ الصحابة لم يفعلوا ذلك مع غير النبي(ص)، ولو كان خيراً لسبقونا اليه.

الوجه الثاني: سدّ ذريعة الشرك؛ لانّ جواز التبرك بآثار الصالحين يفضى إلى الغلو فيهم وعبادتهم من دون الله، فوجب المنع من ذلك. ¹

تبرك به آثار صالحان جايز نيست، واين عمل تنها نسبت به آثار پيامبر(ص) جايز است؛ زيرا خداوند در جسد وچيزهايى كه با حضرت تماس داشته بركت قرار داده است، ولى غير از حضرت را به دو وجه نمى‌توان قياس بر او كرد:

وجه اوّل اينكه: صحابه با غير پيامبر(ص) چنين نكردند، واگر اين كار خوب بود آنان بر ما سبقت مى‌گرفتند.

وجه دوم: به جهت بستن راه شرك؛ زيرا جواز تبرك به آثار صالحان منجرّ به غلو در حقّ آنان وعبادتشان به نحو استقلال از خداوند يكتا مى‌گردد ولذا بايد از آن جلوگيرى كرد.

پاسخ

اوّلاً: اشكال عدم فعل صحابه را قبلاً پاسخ داديم.

ثانياً: اگر تبرك به آثار صالحان منجرّ به غلو وعبادت آنان شود كه