118بايد از باب سدّ ذرائع منع شود فرقى بين مواردى كه صحابه انجام داده يا ندادهاند وجود ندارد ونيز فرقى بين زمان حيات پيامبر(ص) وبعد از آن نيست.
ثالثاً: در جاى خود ثابت شده كه مقدمه موصله به حرام، حرام است.
دليل چهارم: حرمت تبرك قبور، به جهت شرك بودن
مسح قبور وبوسيدن آنها از آن جهت كه شرك است حرام مىباشد. ودر اين جهت فرقى بين شرك كوچك وبزرگ نيست.
پاسخ
اوّلاً: شرك زمانى است كه زائر هنگام تبرّك جستن از قبور اولياى الهى با ديد استقلالى به آن بنگرد. با اين نيت كه صاحب قبر به طور مستقل در اين عالم تصرّف مىكند وداراى بركت است. ولى اگر تمام تصرفات را از جانب خداوند بدانيم وبركات صاحبان قبور را به اذن خدا به حساب آوريم نه تنها اين عمل هرگز شرك به حساب نمىآيد بلكه در راستاى توحيد است.
ثانياً: مسأله تبرك جستن از قبور اولياى الهى امرى است كه مورد قبول صحابه بوده وعدهاى در منظر آنها اين عمل را انجام مىدادند وهرگز از طرف شخصى مورد سرزنش قرار نمىگرفتند.
ثالثاً: در جاى خود ثابت نمودهايم انسانى كه از اين دنيا رحلت