117خداوند متعال مىفرمايد: وَ مٰا كٰانَ لَهُمْ مِنْ أَوْلِيٰاءَ يَنْصُرُونَهُمْ مِنْ دُونِ اللّٰهِ
؛ «آنها جز خدا اوليا و ياورانى ندارند كه ياريشان كنند». (شورى: 46)
و نيز مىفرمايد:
إِنَّ وَلِيِّيَ اللّٰهُ الَّذِي نَزَّلَ الْكِتٰابَ وَ هُوَ يَتَوَلَّى الصّٰالِحِينَ* وَ الَّذِينَ تَدْعُونَ مِنْ دُونِهِ لاٰ يَسْتَطِيعُونَ نَصْرَكُمْ وَ لاٰ أَنْفُسَهُمْ يَنْصُرُونَ (اعراف: 196 و 197)
ولى و سرپرست من، خدايى است كه اين كتاب را نازل كرده؛ و او همه صالحان را سرپرستى مىكند. و آنهايى را كه جز او مىخوانيد، نمىتوانند ياريتان كنند، و نه (حتى) خودشان را يارى دهند.
از تعبير يَنْصُرُونَهُمْ مِنْ دُونِ اللّٰهِ و نيز لاٰ يَسْتَطِيعُونَ استفاده مىشود كه مشركان نظر استقلالى درباره اوليا يا بتان يا ملائكه يا جن داشته و براى آنها استطاعت مستقله قائل بودهاند.
رد ادعاى دروغين مشركان در تقرب به خدا
يكى از آياتى كه وهابيان بر ضد رفتار مسلمانان از توسل و استغاثه و شفاعت تمسك مىكنند اين آيه است كه مشركان مىگفتند:
مٰا نَعْبُدُهُمْ إِلاّٰ لِيُقَرِّبُونٰا إِلَى اللّٰهِ زُلْفىٰ (زمر:3)
ودليلشان اين بود كه: اينها را نمىپرستيم، مگر بهخاطر اينكه ما را به خداوند نزديك كنند.
در حالى كه اگر به آخر آيه مراجعه كنيم پى مىبريم كه مشركان در اين ادعا دروغ مىگفتند، بلكه با اعتقاد به ربوبيت و خالقيت استقلالى كه نسبت به غير خدا از خدايان خود داشتند آنان را عبادت مىكردند و هرگز عبادت و توجه آنان به جهت تقرب به سوى خدا نبوده است.