118خداوند در آخر آن آيه مىفرمايد :
إِنَّ اللّٰهَ لاٰ يَهْدِي مَنْ هُوَ كٰاذِبٌ كَفّٰارٌ (زمر:3)
خداوند آن كس را كه دروغگو وكفرانكننده است هرگز هدايت نمىكند.
وانگهى خداوند متعال مسلمانان را از سب كردن خدايان مشركان از بتها نهى كرده، آنجا كه مىفرمايد:
وَ لاٰ تَسُبُّوا الَّذِينَ يَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللّٰهِ فَيَسُبُّوا اللّٰهَ عَدْواً بِغَيْرِ عِلْمٍ كَذٰلِكَ زَيَّنّٰا لِكُلِّ أُمَّةٍ عَمَلَهُمْ ثُمَّ إِلىٰ رَبِّهِمْ مَرْجِعُهُمْ فَيُنَبِّئُهُمْ بِمٰا كٰانُوا يَعْمَلُونَ (انعام:108)
(به معبود) كسانى كه غير خدا را مىخوانند دشنام ندهيد، مبادا آنها (نيز) از روى (ظلم و) جهل، خدا را دشنام دهند! اينچنين براى هر امّتى عملشان را زينت داديم سپس بازگشت همه آنان به سوى پروردگارشان است؛ و آنها را از آنچه عمل مىكردند، آگاه مىسازد (و پاداش وكيفر مىدهد).
سبب نزول آيه اين بوده كه مسلمانان بتهاى كفار را دشنام مىدادند و در مقابل، كفار نيز خداوند عزّوجلّ را ناسزا مىگفتند، كه اين آيه نازل شد. و اگر آنان در گفتارشان كه عبادت بتها به جهت تقرب به خداست صادق بودند چگونه جرأت مىكردند در برابر سبّ مؤمنان نسبت به بتها، خداوند عزّوجلّ را ناسزا بگويند؟! و اين خود دليل بر كذب ادعاى آنان است همانگونه كه خداوند متعال به آن در آخر آيه قبل تصريح كرده است. اين دليل بر آن است كه خداوند نزد مشركان از منزلت كمترى برخوردار بوده است.