72پيدا شد براى او راهى تدبير كند متوسط و معتدل كه لايق به او در تمام احوالش باشد. 1
شاطبى همچنين در جايى ديگر در بحث فتوا و آداب آن مى‌گويد:
فتوادهنده‌اى كه به درجه عالى از فتوا رسيده كسى است كه مردم را به عهد حدّ وسط رساند در آنچه لايق به عموم مردم است، و آنان را به راه افراط نكشاند و نيز آنان را به سوى رها شدن سوق ندهد.
دليل بر صحت آن اينكه اين مطلب همان راه مستقيمى است كه شريعت به جهت آن آمده است؛ زيرا گذشت كه مقصد شارع از مكلف، وادار كردن او بر حدّ وسط است بدون افراط و تفريط، و چون كسى از فتوادهندگان از اين درجه خارج شود از قصد شارع خارج شده است و بدين‌جهت است كه هر فتوايى كه از راه اعتدال خارج شود نزد علماى راسخ در علم مذموم است. و همچنين اين مذهب مفهوم از شأن رسول خدا(ص) و اصحاب كرام اوست...
و همچنين خروج به جانب اطراف خروج از اعتدال است كه مصلحت خلق در آن نيست؛ اما در طرف افراط و تشديد كه باعث هلاكت است؛ و اما در طرف آزادى، آن نيز موجب هلاكت مى‌باشد؛ زيرا شخص فتوادهنده چون به راه سخت‌گيرى و دشوارى برود مردم را از دين زده مى‌كند و مردم را به جدايى از پيمودن راه آخرت مى‌كشاند، همان‌گونه كه مشاهده مى‌شود. و اما كسى كه به مذهب آزادى و رها شدن مى‌رود او در منطقه حركت با هواى نفس