38همانا كه از فرستاده [خدا] پيامبر «امى» پيروى مىكنند؛ پيامبرى كه صفاتش را در تورات و انجيلى كه نزدشان است، مىيابند. آنها را به معروف دستور مىدهد و از منكر بازمىدارد. اشياء پاكيزه را براى آنها حلال مىشمرد و ناپاكىها را تحريم مىكند و بارهاى سنگين و زنجيرهايى را كه بر آنها بود [از دوش و گردنشان] برمىدارد.
ابن كثير در ذيل اين آيه مىگويد:
اين صفت يَأْمُرُهُمْ بِالْمَعْرُوفِ ، صفت و نشانه محمد[ (ص) ] در كتابهاى انبياست كه امتهاى خود را به او بشارت مىدادند و به آنها دستور مىدادند كه از او پيروى نمايند و اين صفات و نشانهها همواره در كتابهايشان بوده و علما و احبارشان، آنها را مىدانند. 1
وى همچنين مىگويد:
همواره پيامبران عليهم السلام صفات و نشانههاى پيامبر اسلام[ (ص) ] را براى امتهاى خود بيان مىكردند و به آنها دستور مىدادند كه هر وقت مبعوث شد، او را پيروى و يارى نمايند. 2
بيهقى نيز گفته است:
خداى متعال به حضرت عيسى عليه السلام فرمان داد [تا نشانههاى او را بيان كند] و او هم مژدۀ او را به امتش داد. ازاينرو بنىاسرائيل پيامبر ما را مى شناختند، قبل از اينكه به دنيا بيايد. 3
بنده مىگويم: «بر گفتۀ بيهقى، اين آيه نيز دلالت مىكند كه خداوند مىفرمايد: وَ إِذْ قٰالَ عِيسَى ابْنُ مَرْيَمَ يٰا بَنِي إِسْرٰائِيلَ إِنِّي رَسُولُ اللّٰهِ إِلَيْكُمْ مُصَدِّقاً لِمٰا بَيْنَ يَدَيَّ مِنَ التَّوْرٰاةِ وَ