214 مضطرب و گمراه مى‌كند. از جملۀ آن روايات، روايتى است كه مسلم، نسائى، أحمد و عده‌اى ديگر، از عروه چنين نقل كرده‌اند:

عايشه همسر پيامبر[ (ص) ] برايم چنين بازگو كرد: رسول خدا[ (ص) ] شبى از نزد من بيرون آمد؛ غيرت زنانه مرا گرفت [گمان كردم به نزد همسر ديگرى رفته] پس برگشت و ديد كه چه مى‌كنم. فرمود: «اى عايشه! تو را چه شده؟ آيا غيرت تو را گرفته؟» گفتم: «چرا مانند منى، براى كسى مانند تو غيرت نورزد؟» رسول خدا[ (ص) ] فرمود: «آيا شيطان تو به سراغت آمده؟» گفتم: «اى رسول خدا! آيا با من شيطانى هست؟» فرمود: «آرى». گفتم: «و با هر انسانى؟» فرمود: «آرى». گفتم: «اى رسول خدا (ص) ! آيا با تو هم هست؟» فرمود: «آرى، اما پروردگارم مرا بر او يارى نمود تا اينكه [به دست من] اسلام آورد». ¹

احمد، هيثمى، ابن حبان، ابن خزيمه و عده‌اى ديگر، از ابن عباس و غير او روايت كرده‌اند كه رسول خدا[ (ص) ] فرمود: «هيچ‌كس از شما نيست مگر اينكه شيطانى همنشين او، عهده‌دار وى است». گفتند: «و تو هم اى رسول خدا؟!» فرمود: «آرى، ولى خداوند مرا بر او يارى نمود و او اسلام آورد». ²

در همين‌باره از ابوبكر روايت شده كه در نخستين خطبۀ پس از خلافت خود چنين گفت:

اما بعد، من براى اين امر (خلافت) انتخاب شدم، درحالى‌كه از آن كراهت