209 بندۀ شايستۀ خدا و برادر رسول خدا (ص) بود و با اطاعت خدا و رسول او به كرامت (و شرافت) رسيد و رسول خدا (ص) هم جز به اطاعت خدا به كرامت نرسيد». 1
هيچ طايفهاى از مسلمانان يافت نمىشود كه در كتابهاى خود رواياتى هرچند ضعيف بياورند كه به عيبجويى و لعنت پايهگذار آن طايفه پرداخته باشد؛ چه رسد به اينكه روايات صحيحى در اينباره بياورد.
3. علماى اماميه بر كفر عبدالله بن سبأ و فساد او تصريح و تأكيد كردهاند؛ شيخ طوسى در رجالش مىگويد: «عبدالله بن سبأ كسى است كه به كفر بازگشت و غلوّ را آشكار ساخت». 2 و علامه حلّى در كتاب «خلاصة الأقوال» مىنويسد: «عبدالله بن سبأ اهل غلوّ و نفرين شده است. اميرالمؤمنين عليه السلام او را با آتش سوزاند. وى معتقد بود كه على عليه السلام خدا و خودش پيامبر است». 3
و اين عبارت عين همان عبارت سيد احمد بن طاووس در كتاب «حلّ الإشكال فى معرفة الرجال» است كه در كتاب تحرير طاووسى نقل شده است. 4
ابوعمرو كشّى نيز مىگويد:
او ادعاى نبوت مىكرد و على عليه السلام را خدا مىدانست. حضرت على عليه السلام سه روز پىدرپى از او درخواست توبه كرد، ولى او [از ادعاى خود] برنگشت. سپس حضرت او را به همراه هفتاد مرد ديگرى كه چنين ادعايى دربارۀ او داشتند، در آتش سوزاند. 5