53پيدا نمىكند. پس، وقتى روز قيامت اوليا ظاهر مىشوند و از آنان صدق ولايت و عبوديت خداوند طلب مىشود، ايفا[ى اين تكليف] شايسته كسى است كه ختم كامل ولايت از اوست. وى حجت خدا بر آنها و بر ديگر يكتاپرستان بعد از ايشان و شفيع آنها در روز قيامت خواهد بود. وى سيد آنهاست؛ بر اوليا سرورى دارد، همانگونه كه محمد(ص) بر انبيا سيادت دارد. مقام شفاعت براى او برپاى داشته مىشود و او پرودگار خود را چنان ثنايى و چنان حمدى مىگويد كه اوليا به فضل او در علم به خداى متعال اقرار مىكنند.
سپس ترمذى در وصف اين ولى مىنويسد:
اين ولى، آن است كه خداوند در ازل، نخست به او انديشيد، او در ذكر خدا، نخستين؛ در علم خدا، نخستين؛ در مشيت خدا، نخستين و سپس در احكام تقدير (مقادير)، نخستين؛ در لوح، نخستين؛ در ميثاق، نخستين؛ در وقت خطاب از جانب خداوند، نخستين؛ در رفتن پيش خداوند، نخستين؛ در شفاعت كردن، نخستين؛ در عبور [از پل]، نخستين؛ در دخول به خانه خداوند، نخستين و سپس در ديدار (زيارت) با خداوند، نخستين است. در حقيقت، او همه جا اولين اولياست، كما اينكه محمد(ص) (ظاهراً شانه به شانه او) جاى داده مىشود. درحالىكه اولياى ديگر در قفاى او قرار مىگيرند. او در قبضه خداوند است و اولياى ديگر در پشت و فرود او درجه به درجه قرار دارند. درحالىكه منازل پيامبران در برابر اوست. 1