123
2. ارتباط مردگان با زندگان
اما اينكه وهابيان مىگويند مردگان با زندگان ارتباطى ندارند مخالف قرآن و سنت است؛ زيرا در قرآن كريم مواردى وجود دارد كه برزخيان با اهل دنيا سخن مىگويند. اين روشنترين دليل است كه آنان از احوال زندگان باخبرند و به آنان پيام مىدهند. ضمن اينكه مىگويندكاش زندگان مىدانستند و مىفهميدند كه در عالم برزخ چه مىگذرد.
قرآن به زنده بودن شهدا نيز اشاره مىكندو پندار كسانى را رد مىكند كه خيال مىكنندآنان با كشتهشدن از بين مىروند. خداوند مىفرمايد:
وَ لاٰ تَحْسَبَنَّ الَّذِينَ قُتِلُوا فِي سَبِيلِ اللّٰهِ أَمْوٰاتاً بَلْ أَحْيٰاءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ (آلعمران: 169)
[اى پيامبر!] هرگز گمان مبر كسانى كه در راه خدا كشته شدند، مردهاند! بلكه آنان زندهاند و نزد پروردگارشان روزى داده مىشوند.
آنان ضمن زنده بودن نزد پروردگارخود روزى مىخورند. اگر كلمه يُرْزَقُونَ آورده نمىشد، شايد شبهه مىكردند كه مقصود، حيات اجتماعى شهداست كه همواره در دل مردم جاى دارند؛ زيرا همواره نام آنان برده مىشودو يادشان گرامى داشته مىشود. ولى آمدن اين قيد، زندگى ديگرى غير از جايگاه در دل مردم را مىفهماندكه آن همان عالم برزخ است. سپس مىفرمايد:
فَرِحِينَ بِمٰا آتٰاهُمُ اللّٰهُ مِنْ فَضْلِهِ وَ يَسْتَبْشِرُونَ بِالَّذِينَ لَمْ يَلْحَقُوا بِهِمْ مِنْ خَلْفِهِمْ أَلاّٰ خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لاٰ هُمْ يَحْزَنُونَ (آلعمران:170)
آنان براى نعمتهايى كه خداوند از فضل خود به ايشان