83«سليمان بن مهران» مى‌گويد: از حضرت امام صادق(ع) درباره سخن خداى عزّوجلّ پرسيدم كه مى‌فرمايد: (وَ الْأَرْضُ جَمِيعاً قَبْضَتُهُ يَوْمَ الْقِيٰامَةِ) ؛ «و در روز قيامت، زمين همه در مشت اوست». (زمر: 67) در پاسخ فرمود:

يَعْنِي مِلْكَهُ لاَ يَمْلِكُهَا مَعَهُ أَحَدٌ وَ الْقَبْضُ مِنَ اللهِ تَعَالَى فِي مَوْضِعٍ آخَرَ الْمَنْعُ وَ الْبَسْطُ مِنْهُ الإِعْطَاءُ وَ التَّوْسِيعُ كَمَا قَالَ عَزَّوَجَلَّ: (وَ اللهُ يَقْبِضُ وَ يَبْصُطُ وَ إِلَيْهِ تُرْجَعُونَ) ¹ يَعْنِي يُعْطِي وَ يُوَسِّعُ وَ يَمْنَعُ وَ يُضَيِّقُ وَ الْقَبْضُ مِنْهُ عَزَّ وَ جَلَّ فِي وَجْهٍ آخَرَ الأَخْذُ فِي وَجْهِ الْقَبُولِ مِنْهُ كَمَا قَالَ: (وَ يَأْخُذُ الصَّدَقاتِ) ² أَيْ يَقْبَلُهَا مِنْ أَهْلِهَا وَ يُثِيبُ عَلَيْهَا.

اين مُشت و قبضه به معنى حكومت و سلطنت خداى تعالى است كه احدى در آن شريك نيست. در جاى ديگر، قبض(در مشت گرفتن) نسبت به خداى متعال به معنى منع و تنگ‌گرفتن، همچنين بَسط(گشودن) به معناى توسعه روزى و بخشش آمده [است] كه فرمايد: «و خدا است كه [در معيشت بندگان] تنگى و گشايش پديد مى‌آورد و به سوى او بازگردانده مى‌شويد»؛ يعنى او عطا كرده و گشايش مى‌دهد و بازمى‌دارد و تنگ مى‌گيرد. همين قبض در يك وجه ديگر درباره ذات بارى تعالى به معنى گرفتن و اخذ به‌عنوان قبول آمده كه فرموده [است]: «و [خدا] صدقات را قبض مى‌كند»؛ يعنى اين صدقات را از اهل آن قبول نموده و به دهندگان اجر و پاداش عطا مى‌كند».

سليمان گويد: عرضه داشتم آيه: وَ السَّمٰاوٰاتُ مَطْوِيّٰاتٌ بِيَمِينِهِ ؛ «و آسمان‌ها به يمين (دست راست) او پيچيده است» (زمر: 67)، چطور؟ فرمود: