29بدعت اين است كه چيزى را در دين احداث كرده و به وجود بياورند كه دليلى از جانب شرع بر آن دلالت وجود نداشته باشد. اما نوآورىهايى كه اصل يا اصولى در شريعت بر جايزبودن آنها دلالت داشته باشد، به لحاظ شرعى بدعت نيست. هرچند به لحاظ لغت بدعت محسوب شود. 1
«ابن حجر عسقلانى» معتقد است:
مُحْدَثات (كارهاى نوآورانه) امورى است كه ريشه در شريعت نداشته باشد و در عرفِ شرع بدعت ناميده مىشود. اما امورى كه اصلى در شرع بر آنها دلالت كند، شرعاً بدعت محسوب نمىشوند. 2
«ابن حجر هيثمى» در تعريف بدعت مىنويسد: «بدعت چيزى است كه بر خلاف فرمان شرع و ادله عام يا خاص آن، ايجاد شود». 3
«سيدِ مرتضى» در تعريف بدعت نوشته است: «بدعت فزودن چيزى بر دين يا كاستن چيزى از آن است بدون اينكه اين كار مستند به اصل دين باشد». 4
«علامه مجلسى» در بيان معناى بدعت در اصطلاح شرعى آورده است:
بدعت در شرع به امورى اطلاق مىگردد كه بعد از رسول خدا(ص) ايجاد شده و هيچ نصّى در خصوص آن وجود نداشته، در هيچكدام از عمومات 5 نيز داخل نباشد؛ مثل ساخت مدارس و امثال آنها كه