27
(وَ مَنْ لَمْ يَحْكُمْ بِمٰا أَنْزَلَ اللّٰهُ فَأُولٰئِكَ هُمُ الْفٰاسِقُونَ) (مائده: 47)
و كسانى كه به آنچه خدا نازل كرده [است]، حكم نكنند، آنان، خود، نافرمانند.
2. بدعت در لغت
پيش از واردشدن در هر بحث، بهويژه بحثى كه حساس يا اختلافبرانگيز باشد، بهناچار نيازمند شفافيت در معنا و مفهوم لغوى و اصطلاحى آن موضوع هستيم تا هرگونه اشتباه و شبههاى از ميان برود. ازاينرو، براى روشنشدن معناى بدعت، لازم است درباره كلمه بدعت توضيح مفيدى دهيم. «خليل بن احمد فراهيدى» مىگويد:
«بَدْع» به معناى احداث چيزى است كه قبل از آن نبوده و هيچ سابقه وجود خارجى يا بيانى و حتى شناختى درباره آن نباشد. «بِدْع» به معناى چيزى است كه در هر كارى اولين باشد؛ چنانكه خداى تعالى فرموده [است]: (قُلْ مٰا كُنْتُ بِدْعاً مِنَ الرُّسُلِ) ؛ «بگو من اولين فرستاده از [ميان] پيامبران نبودم». (احقاف: 9) اما بدعت اسم امورى نوظهور درباره دين و غير دين است. اينها امورى است كه از روى هوا و هوس بعد از رسول خدا ايجاد شد. 1
«راغب اصفهانى» گفته است:
ابداع به معناى ايجاد صنعت است، بدون اينكه در آن از كسى دنبالهروى يا تقليد شده باشد. بدعت در مذهب به معناى واردكردن اعتقادى است كه معتقدان و انجامدهندگانش آن را از راه سنت از صاحب شريعت و قوانين و اصول از پيش تعيين شده آن به دست نياورده باشند. 2