152مى‌خوانند. از عبدالله بن عمر درباره نماز آنها پرسيديم، گفت:

«بدعت است». ¹

آنچه تا كنون گذشت، تحقيق مختصرى از طرق اهل سنت درباره نماز ضحى بود كه براساس آنها معلوم شد اين نماز چيزى جز «بدعت» نيست. به نظر فقهاى اماميه اثناعشريه نيز انجام اين نماز به اجماع فقها جايز نيست، چنان‌كه شريف مرتضى در رسائل ²، شيخ طوسى در خلاف ³، علامه حلى در منتهى المطلب ⁴، علامه مجلسى در بحارالانوار ⁵ و محدث بحرانى در الحدائق الناضره ⁶ به اين امر اشاره كرده‌اند.

رواياتى نيز از اهل بيت(ع) وارد شده است كه مشروعيت نماز ضحى را نفى مى‌كند. چنان‌كه روايت شده [است] كه مردى از انصار، از امام محمدباقر(ع) درباره نماز ضحى پرسيد و ايشان در پاسخ فرمود:

أَوَّلُ مَنِ ابْتَدَعَهَا قَوْمُكَ الأَنْصَارُ سَمِعُوا قَوْلَ رَسُولِ اللهِ(ص): «صلاةٌ فى مَسْجِدى تَعْدِلُ أَلْفَ صَلاةٍ» فَكانُوا يَأْتونَ مِنْ ضِيَاعِهِمْ ضُحىً فَيَدْخُلُونَ الْمَسْجِدَ فَيُصَلّون فيه، فَبَلَغَ ذَلِكَ رَسُولَ اللهِ(ص) فَنَهَاهُمْ عَنْه. ⁷

اولين كسانى كه اين بدعت را گذاشتند انصار، قوم تو بودند كه سخن رسول خدا را شنيدند كه فرموده بود: «نماز گزاردن در مسجد من معادل هزار نماز است» و به همين دليل، روزها از مزرعه‌هاى خود به مسجد