30ديگرى، از رسول خدا(ص) چنين درخواستى كرده بود و حضرت در حقّ او دعا نكرده بود، مانند اين نابينا، بينايىاش باز نمىگشت.
پاسخ سخن ابنتيميه كه مىگويد: «همه رواياتى كه در اين زمينه از رسول خدا(ص) رسيده، ضعيف؛ بلكه ساختگى است و...» در بخش مربوط به استخراج روايات، خواهد آمد؛ زيرا در روايات مربوط به توسّل، از ديدگاه علماى آشناى به اين مباحث و براساس قواعد اين فنّ، روايات صحيح، حَسَن و ضعيف وجود دارد؛ ولى آنجا كه مىگويد:
جز روايت مربوط به فرد نابينا (روايتى در اين خصوص نرسيده) و اين روايت براى آنان قابل استناد نيست؛ زيرا اين روايت صراحت دارد كه فرد ياد شده متوسّل به دعا و شفاعت پيامبر گشته و از رسولخدا(ص) درخواست دعا در حقّ خويش كرده است و پيامبر به او دستور داده بگويد: «اللهمّ شَفّعه فيّ»؛ به همين دليل وقتى پيامبر در حقّ وى دعا كرد، خداوند بينايىاش را به وى بازگردانيد و اين عمل يكى از معجزات نبى اكرم(ص) تلقّى مىشود.
در پاسخ بايد گفت كه در ديدگاه ابنتيميه، فرد نابينا به دعاى پيامبراكرم(ص) توسّل جسته است. اشكال سخن وى روشن است؛ زيرا كسىكه در اين حديث دقت نمايد، به موارد ذيل پى مىبَرَد.
1. فرد نابينا خدمت رسول خدا(ص) شرفياب گشت و به آن حضرت عرضه داشت: «از خدا بخواه مرا شفا دهد»، بنابراين، فرد نابينا درخواست دعا كرد.
2. رسول خدا(ص) در پاسخ فرمود: