1) . التوسل والوسيله، ص169.

2) . همان، ص65.

3) . بيان مطالب فوق يكى از اشتباهات ابن‌تيميه و شتابزدگى اوست. ستيزه‌جويى‌هاى ابن‌تيميه، او را به ورطه بيان چنين عباراتى كشانده است. من در مورد احاديثى كه درباره فضائل اهل‌بيت(ع) است و وى منكر آنهاست در حالى كه در كتاب «الردّ على الرافضى» آمده‌اند، نوشتارى تدوين كرده‌ام. زياده‌روى ابن‌تيميه درباره انكار فضائل اهل بيت به حدّى رسيده كه حديث «موالاة» متواتر را ضعيف شمرده است و در كتاب «الردّ على الرافضى» ج4، ص104 روايتِ «إنّ وَلى فى كلِّ مؤمنٍ» را دروغ دانسته است. با اينكه روايت مزبور بنا به شرط مسلم، روايتى صحيح است و پيشوايش احمد بن حنبل آن را در مسند خود، ج4، ص437، طيالسى در ص829 كتاب خود، ترمذى در ج5، ص269 سنن خويش آورده‌اند و ابن حبّان در ص6929 آن را صحيح دانسته و حاكم در ج3، ص110 كتابش آن را بيان كرده است. ابن‌تيميه در ج4، ص 228 كتاب خويش در مورد حديث ابن عمر كه گفته است: «ما كُنّا نَعرفُ المنافقينَ على عهد رسول الله الاّ بِبُغضِهِم عَلياً»؛ يعنى: «در دوران رسول خدا، منافقان فقط با بُغض و كينه‌اى كه از على به دل داشتند، براى ما قابل شناسايى بودند»، مى‌گويد: آشنايان به حديث، ترديدى ندارند كه اين روايت، ساختگى و دروغ است. با اينكه حديث ياد شده، روايتى صحيح و در صحيح مسلم، ص 78 و ديگر كتب با اين عبارت آمده است كه: «إنّه لعهد النّبي الامّي(ص) الاّ يُحبُّني الاّ مؤمن و لا يُبغضني إلاّ منافق »؛ «يعنى رسول خدا(ص) مرا آگاه ساخت كه جز اهل ايمان كسى مرا دوست ندارد و جز اهل نفاق، كسى بغض و كينه مرا در دل ندارد». همين روايت را پيشواى او احمد بن حنبل در كتاب «الفضائل» خود، ص979 به اسنادى بنا به شرط بخارى، از ابوسعيد خُدرى آورده كه گفت: «إنّما كُنّا نَعرفُ منافقي الأنصار بِبُغضِهِم عَلياً»؛ يعنى: «ما منافقان انصار را با بُغض و كينه‌اى كه از على به دل داشتند، مى‌شناختيم». روايت فوق در مسند بزّار و زوائد او، ج4، ص169 به اسنادى حسن، از جابر نقل شده كه گفت: «ما كُنّا نَعرفُ منافقينا مَعشر الانصار إلاّ بِبُغضِهِم لعلّي»؛ «ما جمعيت انصار، منافقين خود را با بُغض و كينه‌اى كه از على به دل داشتند، مى‌شناختيم». شخصى به سلمان (فارسى) گفت: «على را چقدر زياد دوست دارى» سلمان در پاسخ گفت: «از پيامبر اكرم(ص) شنيدم مى‌فرمود: «مَن أحبَّهُ فَقَد أحبّنى»؛ «كسى كه على را دوست داشته باشد، در حقيقت مرا دوست داشته است»؛ ولى ابن‌تيميه در كتاب خود ج3، ص9 اين حديث را دروغ مى‌داند. آرى، نه تنها اين حديث دروغ نيست؛ بلكه نزد غير ابن‌تيميه، حديثى صحيح است و در مستدرك، ج3، ص130 داراى طريقى حَسَن است. در معجم الكبير، طبرانى، ج 23، ص 380، نيز از ام‌سلمه نقل شده است. هيثمى آن را در المجمع، ج9، ص132 آورده و اسنادش صحيح است. ابن‌تيميه در مورد حديث «يا على حربى حربُك و سِلمى سِلمُك»، مى‌گويد: «اين روايت دروغ است و آن را به رسول خدا9 بسته‌اند و در هيج يك از كتب روايى مشهورى نيامده است و به اسناد معروفى نقل نشده است». اين سخن، گستاخى است، با اينكه پيشوايش احمد بن حنبل آن را در كتاب «فضائل الصحابة» ص1350 و حاكم در ج3، ص149 از طريق امام احمد، روايت كرده است و ترمذى آن را در سنن خود، ج5، ص 699 و طبرانى، در ج3، ص149 آورده است. حديث: «إنّ الله أوحى إلي أنَّهُ يُحِبُّ أربعةً مِن أصحابي و أمَرني بِحُبّهِم. فقيل له: مَن هُم يا رسول الله؟ قال: علي سيّدهم و سلمان والمقداد و ابوذر» را در صورت تمايل مى‌توانيد در كتاب «هدية الصغرى بتصحيح حديث التوسعة يوم عاشورا» از آقاى احمد بن صديق الغمارى،ملاحظه كنيد. همچنين آن را در كتاب «القول الفصل فيما لبنى هاشم و قريش والعرب من الفضل» نوشته آقاى «علوى‌بن عبدالله هدار حدّاد علوى حسينى» ببينيد كه هر دو كتاب به زيور چاپ آراسته شده‌اند. همچنين «شيخ محمد زاهد كوثرى» آن را در كتاب «التعقّب الحثيث لما ينفيه ابن تيمية من الحديث» آورده و كتاب وى هنوز به چاپ نرسيده و شايد مفقود نيز شده باشد. ابن‌تيميه اين حديث را در كتاب خود «الردّ على الرافضى» انكار كرده و تصريح نموده است كه از چنين روايتى نه به صورت مرفوع و نه موقوف، ذكرى به ميان نيامده است، با اينكه حديث «ابدال» روايتى صحيح است و بنا به شرط بخارى و مسلم در سنن ابو داوود داراى طريقى است و در بخشى جداگانه در سنن آمده است. سپس ابن‌تيميه برخى از طُرق حديث «ابدال» را در كتاب خود «صارم المسلول» زير سؤال برده است؛ به همين دليل بعضى از حُفّاظ متأخّر از او پيروى كرده و وى را نسبت به ديدگاهش در مورد رواياتى كه مخالفين ابن‌تيميه به آنها استناد مى‌كنند، از افراطگرايان شمرده‌اند. به هر حال ابن‌تيميه در كتاب خود ج3، ص173 مى‌گويد: «حديث مزبور، ضعيف؛ بلكه ساختگى است و از إسناد پابرجايى برخوردار نيست»، با اينكه روايت مذكور را پيشوايش احمد بن حنبل در مسند خود، ج5، ص351 و ترمذى در سنن، ص3718 و ابن‌ماجه، ص149 نقل كرده‌اند و ترمذى آن را حديثى حَسَن دانسته و شاهدى نيز برايش آورده است.