230مرفوع نقل مى‌كند».

پاسخ اين است كه اين تصور، رجحان دارد و به حرف «قَدْ» تقويت شده است. «قَدْ» حرف تحقيق است و در اينجا بر سر فعلِ ماضى درآمده و آن را به زمان حال نزديك ساخته است. بر اين اساس، روايت يزيد بن هارون، به‌طور حتم از قسم مرفوع است. اين سخن ساخته و پرداخته متأخرين از حُفّاظ است كه درباره حديث، چنين گفته‌اند.

راويانى كه اين حديث را به نحو موقوف نقل كرده‌اند، عبارتند از:

1. ابونعيم فضل بن دكين: آن را در كتاب «الصلاة» همان‌گونه كه در «امالى الاذكار» ¹ آمده، نقل كرده است.

2. وكيع بن جراح: روايت او را ابن ابوشيبه در «المصنّف» ² آورده است.

در اين زمينه، محدثان دو شيوه دارند كه هر دو، نقل روايت را به نحو مرفوع تقويت مى‌كند:

الف) راوى ثقه به روايت، مطلبى بيفزايد، در اين صورت، «مقبوله» ³ است؛ زيرا حكم مى‌شود به نفع كسى كه بخش اضافه‌اى بياورد و اين شيوه خطيب بغدادى و جمعى از علماى فقه، حديث و اصول است.

ب) ترجيح روايت مرفوع به اعتبار قرينه‌ها كه حكم به مرفوع بودن حديث را تقويت مى‌كند؛ زيرا تعداد كسانى‌كه اين حديث را به نحو مرفوع