180حديث، از جمله حافظ دمياطى در «المتجر الرابح في ثواب العمل الصالح» 1، حافظ ابوالحسن مقدّسى استاد حافظ منذرى، آنگونه كه در «الترغيب والترهيب» 2 آمده است، حافظ عراقى در «تخريج احاديث الاحياء» 3، حافظابنحجر عسقلانى در «امالى الأذكار» 4 و حافظ بوصيرى در «مصباح الزجاجه» 5 نقل كردهاند.
ولى ابن خزيمه، آن را در «صحيح» خود از طريق فضيل بن مرزوق روايت كرده است كه از ديدگاه وى، روايتى صحيح است.
اين حُفاظ پنجگانه، اين حديث را، حديثى صحيح و حَسَن مىدانند و سخن آنان در خورِ قبول و پذيرش است؛ اما بايد علل خدشه وارد ساختن به اين حديث و پاسخ آنها را بيان كنيم.
اين حديث، به سه دليل، مورد خدشه قرار گرفته است:
1 و 2. ايراد و خدشه درباره فضيل بن مرزوق و عطيه عوفى؛
3. ترجيح روايت موقوف بر روايت مرفوع 6 (آنگونه كه مدعىاند)؛
درباره فضيل بن مرزوق بايد گفت كه وى از رجال اسانيد مسلم در صحيح اوست و جمعى از علما، از جمله عجلى در «ثقات» 7 او را توثيق