162به سبب آنها، به او ناسزا گفتند، صحيح مىدانست و هنگام منطبق ساختن قواعد، گفته وى مقبول مىافتاد و در آن قواعد، حق با او بود كه شرح آن در جايى ديگر بايد بيان گردد؛ ولى سخن وى در مستدرك مانند ديگر بزرگانِ نقدكننده بود؛ بلكه ملاحظه مىكنيد كه گاهى تندروى مىكرد و ابن قتيبه را چنانكه در «الميزان» آمده است، تكذيب مىنمود.
ذهبى 1 در بيان شرح حال محمد بن فرج ازرق، مىگويد:
حاكم به صِرف همراهى محمد بن فرج با حسين كرابيسى، وى را مورد خدشه قرار داد و اين شيوه، نوعى سرسختى بىفايده است و چه موارد بسيارى كه حاكم درباره نقل روايات راويانى كه مورد خدشه قرار گرفتهاند، بر بخارى و مسلم عيب گرفته است.
به فرض كه حاكم همانگونه كه مىگويند اهل مدارا باشد وى، درباره روح بن صلاح مىگويد: «فردى است مورد اعتماد و مطمئن». بنابراين، روح بن صلاح از ديدگاه حاكم در برجستهترين رتبههاى قبول و توثيق قرار دارد. ازاينرو، از عدالت - كه خداوند به ما دستور بپاداشتن آن را داده است- به دور است كه اين گفته را به طور كلى ساقط بدانيم، بلكه بايد بگوييم روح بن صلاح مورد اعتماد است و اگر چنانچه بخواهيم سختگيرى بيشترى كنيم، حداقل بايد بگوييم وى فردى «راستگو» است. بدينسان، اگر اين توثيق، به توثيق ابن حبّان افزوده گردد، شما اگر در بالاترين درجه سرسختى نيز قرار داشته باشيد، نخواهيد توانست چيزى جز توثيق اين مرد (روح بن صلاح) حكم ديگرى نماييد.