100
مخلصاً له الدين، فاين هذا ممّا نحن فيه. 1
...اينكه برخى توسل به صالحان را رخصت داده و برخى آن را مختص به پيامبر (ص) دانسته، و اكثر علما از آن نهى كرده و مكروه مىدانند، اين از مسايل فقه است، گرچه صواب نزد ما همان قول جمهور است كه مكروه مىباشد. لذا ما بر كسى كه متوسل به اوليا شود انكار نمىكنيم؛ چرا كه اين مسأله از مسائل اجتهادى است. ولى انكار ما بر كسى است كه مخلوقى را بيشتر از خدا بخواند، و قصد قبر كند و كنار ضريح شيخ عبدالقادر و يا ديگران تضرّع نمايد و از او بخواهد تا گرفتارىهايش را برطرف نمايد و در مصائب او را نجات دهد و آنچه مىخواهد به او عطا نمايد. اين كجا و كسى كه خدا را خالصانه مىخواند و همراه او هيچ كسى را شريك در دعاى خود نمىداند، ولى در دعايش مىگويد: (از تو مىخواهم به پيامبرت يا به انبياى مرسلين يا به بندگان صالحت، يا قصد قبر معروف و يا غير معروفى كند تا در كنار آن دعا نمايد ولى دعا را خالصانه براى خدا انجام مىدهد، اين كجا با آنچه ما در آن هستيم.
از اينجا استفاده مىشود در مورد جايگاه توسل كه عقيدتى است يا فقهى نزد وهابيان اختلاف وجود دارد.
خاستگاه توسل نزد وهابيان
با آنكه محمدبن عبدالوهاب توسل را از مسائل فقهى مىداند اما برخى از وهابيان معاصر آن را از مسائل عقيدتى برشمردهاند.