49
4. شرك در ربوبيت
گروه ديگرى از مشركان آن ديار به خداى واحد و خالق يكتا معتقد بودند اما در مرحله تدبير نظام هستى به مدبّران ديگرى در كنار خداوند اعتقاد داشتند. آنان معتقد بودند كه براى هر رشتهاى از تدبير عالم، كسى وجود دارد كه مستقلا تدبير آن به دست او واگذار شده است. آنها هر بتى را مخصوص تدبير امور خاصى از جهان هستى مىدانستند؛ لذا در آيات بسيارى به توحيد ربوبى اشاره شده است.
خداوند متعال مىفرمايد:
(أَلاٰ لَهُ الْخَلْقُ وَ الْأَمْرُ تَبٰارَكَ اللّٰهُ رَبُّ الْعٰالَمِينَ) (اعراف: 54)
آگاه باشيد كه آفرينش وتدبير (جهان)، از آن او (و به فرمان او)ست! پر بركت (و زوالناپذير) است خداوندى كه پروردگار جهانيان است!
و مىفرمايد:
(لَوْ كٰانَ فِيهِمٰا آلِهَةٌ إِلاَّ اللّٰهُ لَفَسَدَتٰا) (انبياء: 22)
اگر در آسمان وزمين، جز «الله» خدايان ديگرى بود، فاسد مىشدند (و نظام جهان به هم مىخورد)!
سلطه غيبى اوليا در طول سلطه الهى
از آيات قرآن كريم استفاده مىشود كه اعتقاد به سلطه غيبى اوليا در طول سلطه الهى اشكالى ندارد.
خداوند متعال مىفرمايد: