136آيات در سورهها به دستور رسول خدا(ص) بوده است، بىآنكه در اينباره ميان مسلمانان اختلافى باشد». ولى روايات در اينباره بسيار است؛ مانند روايتى كه مسلم آن را چنين نقل مىكند:
عمربن خطاب روز جمعهاى خطبه خواند و پيامبر(ص) را ياد كرد... سپس گفت: من پس از خود چيزى را باقى نمىنهم كه نزدم مهمتر از كلاله* 1 باشد. در هيچ مسئلهاى مانند كلاله به رسول خدا(ص) مراجعه نكردم و درباره هيچ مسئلهاى مانند كلاله به من سخت نگرفت تا آنجا كه با انگشتش به سينهام زد و فرمود: «اى عمر! آيا آيه صيف كه در آخر سوره نساء است براى تو كافى نيست؟» 2
از روايات ديگر، احاديث مربوط به آيات پايانى سوره بقره است. عبدالرحمان بن يزيد مىگويد:
با ابومسعود كنار خانه خدا ديدار كردم و پرسيدم: «از تو حديثى درباره دو آيه سوره بقره رسيده است»؟ گفت: «آرى، رسول خدا(ص) فرمود: هركس دو آيه آخر سوره بقره را در يك شب بخواند، او را كفايت مىكند». 3
همچنين حديثى است كه مسلم آن را از ابودرداء روايت كرده است كه پيامبر(ص) فرمود: «هركس ده آيه از آغاز سوره كهف حفظ كند، از [شر] دجال در امان باشد»، و در عبارت ديگرى فرمود: «هركس ده آيه