93با توجه به اين اقسام بايد بگوييم:

شأن حضرت ابراهيم(ع) برتر از آن است كه از خداوند درخواست كند كه مقام امامت را به ذريه اى بدهد كه از دسته اول يا دسته چهارم‌اند. به يقين، خواسته آن حضرت درباره اين دو دسته نيست. از ميان دو دسته باقيمانده (دوم و سوم)، دسته دوم را خداوند در اين آيه نفى فرموده است: ( لاٰ يَنٰالُ عَهْدِي الظّٰالِمِينَ ) . بنابراين، تنها دسته اى كه مى توانند مقام امامت را دريافت كنند كسانى‌اند كه در دسته اول قرار دارند و در طول عمر، هيچ ظلمى را مرتكب نشده‌اند. ¹

نكاتى درباره آيه

دو نكته از نكات در خور توجه در اين آيه عبارت‌اند از:

1. جايگاه امامت، جايگاهى است الهى كه بايد از سوى خداوند به انسان عطا شود. بنابراين، مردم در تعيين آن نقشى ندارند.

2. مقام امامت به كسى تعلّق مى گيرد كه هيچ‌گاه ظالم نباشد؛ چه ظالم به خدا، چه ظالم به خويشتن و چه ظالم به ديگران.

دوم: آيه اطاعت از اولوا الأمر ²

از جمله دلايل عصمت، آيۀ «اولوا الأمر» است. خداوند در اين آيه مى فرمايد:

( يٰا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَطِيعُوا اللّٰهَ وَ أَطِيعُوا الرَّسُولَ وَ أُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ فَإِنْ تَنٰازَعْتُمْ فِي شَيْءٍ فَرُدُّوهُ إِلَى اللّٰهِ وَ الرَّسُولِ