92خداوند در اين‌باره مى فرمايد: ( مَنْ يَتَعَدَّ حُدُودَ اللّٰهِ فَأُولٰئِكَ هُمُ الظّٰالِمُونَ ) ؛ «و هر كس از حدود الهى تجاوز كند، ستمكار است». (بقره: 229)
با توجه به اين دو مطلب، اكنون مى توان استدلال به آيه ياد شده را براى اثبات عصمت امام چنين تبيين كرد: 1
اولاً: غير معصوم، ظالم است؛ زيرا كسى كه معصوم نباشد، خطاپذير و خطاكار است و دست‌كم اگر نسبت به ديگران حقى را ضايع نكرده و مرتكب ظلم نشده باشد، نسبت به خويشتن مرتكب ظلم شده است.
ثانياً: شخص ظالم، شايستگى امامت را ندارد؛ زيرا خداوند در آيه ياد شده مى‌فرمايد: ( لاٰ يَنٰالُ عَهْدِي الظّٰالِمِينَ ) ؛ «پيمان من به ستمكاران نمى‌رسد».
در نتيجه، غير معصوم، شايستگى امامت را ندارد.
استدلال استادِ علامه طباطبايى
مفسر بزرگ شيعى، علامه طباطبايى، خاطره اى را از يكى از اساتيد خويش درباره دلالت اين آيه بر لزوم عصمت امام نقل مى كند. استدلال استادِ علامه چنين است:
به حكم عقل، مردم به چهار دسته تقسيم مى شوند:
1. كسانى كه در تمام عمر خويش ظالم‌اند.
2. كسانى كه در هيچ مرحله اى از عمر خويش ظالم نيستند.
3. كسانى كه در ابتداى عمر، ظالم بوده‌اند و در پايان آن توبه مى كنند.
4. كسانى كه در آغاز عمر، صالح بوده و در پايان آن ظالم‌اند.