90ذريه اش پرسش كرد. پس منطقى اين است كه پاسخ خداوند، با پرسش حضرت ابراهيم(ع) تناسب داشته باشد.
با توجه به اينكه واژه «امام» به معناى مقتدا و پيشواست، برخى از مفسران اهل سنت بر اين عقيده اند كه در اين آيه، مراد از امامت همان نبوت است؛ زيرا نبى نيز كسى است كه امتش در دين خود به وى اقتدا مى كنند، همچنان كه خداى تعالى فرموده است:
( وَ مٰا أَرْسَلْنٰا مِنْ رَسُولٍ إِلاّٰ لِيُطٰاعَ بِإِذْنِ اللّٰهِ ) (نساء: 64)
ما هيچ پيامبرى را نفرستاديم مگر براى اينكه به فرمان خدا از وى اطاعت شود.
به نظر علامه طباطبايى، اين تفسير در نهايت بى‌اعتبارى است. ايشان در رد اين تفسير دو دليل ارائه مى‌كند و در دليل دوم خويش مى گويد: 1
قصه امامت ابراهيم در اواخر عمر او و بعد از بشارت به [تولد] اسحاق و اسماعيل بوده [است]. ملائكه وقتى اين بشارت را آوردند كه براى هلاك قوم لوط آمده بودند. آنها در سر راه خود، سرى به ابراهيم(ع) زدند و ابراهيم در آن موقع پيغمبرى مرسل بود. پس معلوم مى شود قبل از امامت، پيغمبر بوده و در نتيجه امامتش غير نبوتش بوده است. 2