89اعطاى مقام امامت، پس از آزمون‌هاى مهم و متعددى بود كه وى در زندگى به آنها مبتلا شد و از عهده انجام دادن همه آنها به خوبى برآمد. ¹ بعد از آنكه خداوند متعال او را نسبت به دريافت مقام امامت آگاه ساخت، حضرت ابراهيم(ع) از خداوند پرسيد: «از ميان ذريه ام چه كسى داراى اين مقام مى شود؟» خداوند پاسخ داد: «عهد و پيمان من شامل افراد ظالم نمى شود». اين پاسخ خداوند، بيانگر ملاك و معيارى كلّى است كه يكى از مهم‌ترين شرايط امام را تبيين مى‌كند و جايگاه امامت را در مرتبه اى برتر قرار مى دهد. ²

نقطه اساسى در اين آيه شريفه، فراز ( لاٰ يَنٰالُ عَهْدِي الظّٰالِمِينَ ) است كه متكلمان ³ و مفسران ⁴ با توجه به آن، وجوب عصمت امام را نتيجه گرفته و آن را دليلى بر لزوم عصمت امام دانسته‌اند. براى روشن شدن استدلال، بايد به دو مطلب توجه كرد:

1. مقصود از «عهد»، عهد امامت است؛ زيرا قبل از اين جمله، خداوند به حضرت ابراهيم فرمود: ( إِنِّي جٰاعِلُكَ لِلنّٰاسِ إِمٰاماً ) و در واكنش به اين جمله بود كه حضرت ابراهيم(ع) از قرار گرفتن آن در ميان