56در اين تعريف، دو نكته درخور توجه است:

1. گناه نكردن شخص معصوم، از آن روست كه انگيزه اى براى انجام دادن گناه ندارد. بنابراين، شخصى كه انگيزه انجام دادن گناه را دارد، اما به دليل وجود موانع خارجى يا فقدان زمينه لازم، موفق به ارتكاب آن نمى شود، معصوم نيست.

2. عصمت از گناه، ملازم با سلب قدرت نيست. بلكه شخص معصوم، درحالى‌كه بر ارتكاب معصيت توانايى دارد، از انجام دادن آن خوددارى مى كند.

شيخ مفيد، از جمله كسانى است كه عصمت را براساس مفهوم لطف تبيين كرده است. اين انديشمند شيعى، درباره عصمت به نكات زير توجه دارد:

- عصمت، تفضّلى است از جانب خداوند متعال براى كسى كه خداوند مى داند او به عصمت چنگ خواهد زد.

- شخص معصوم در همان حال كه عصمت پيشه مى كند، قدرت بر گناه نيز دارد و اين‌گونه نيست كه عصمت، مانعى براى قدرت بر انجام گناه باشد.

- عصمت، موجب نمى شود كه شخص بر انجام دادن كار نيك مجبور شود.

- عصمت، موجب مى شود كه شخص با داشتن آن، نافرمانى خداوند را اختيار نكند. ¹