1) . ر.ك: امامت در بينش اسلامى، صص214- 219؛ پژوهشى در عصمت معصومان، صص27- 29؛ تفسير موضوعى قرآن كريم (وحى و نبوت در قرآن)، ج3، صص227- 238؛ كلام فلسفى (ماهيت و قلمرو عصمت)، ص364.

2) . ر.ك: رسائل الشريف المرتضى، ج3، ص326؛ النكت الاعتقاديه، ص37؛ بحارالانوار، ج17، ص94؛ إرشادالطالبين، ص301؛ مناهج‌اليقين، ص424؛ انوارالملكوت، ص195؛ الباب الحادى عشر مع شرحيه، ص37؛ سرمايه ايمان، ص90.

3) . ر.ك: شرح نهج البلاغه، ابن أبى الحديد، ج13، ص248؛ المغنى، قاضى عبدالجبار، ج13، ص15.

4) . بر اساس آموزه هاى دينى، هدف نهايى از خلقت انسان، رسيدن او به كمال و سعادت ابدى است كه آن هم با انجام دادن دستورهاى خداوند و دورى از نافرمانى محقق مى شود. با توجه به اين مطلب، اگر خداوند متعال امورى را در اختيار انسان مكلف قرار دهد كه به سبب آنها، به انجام دادن طاعات نزديك‌تر و از انجام دادن معاصى دورتر شود، در اصطلاح اهل كلام و عقايد به چنين چيزى «لطف الهى» گفته مى شود. البته لطف نبايد به گونه اى باشد كه انسان مكلف را براى انجام دادن طاعت يا ترك معصيت به اضطرار برساند؛ زيرا در اين صورت، موجب جبر مى‌شود و با تكليف كه انجام دادن آن ثواب دارد و ترك آن عقاب دارد، ناسازگار است.