134ابوجعفر كه اين سخنان را از زبان مالك شنيد، تواضع كرده، از وى پرسيد:
«اى ابو عبداللّٰه، آنگاه كه مى‌خواهم در حضور پيامبر صلى الله عليه و آله دعا كنم، آيا رو به قبله بايستم يا رو به حضرت رسول؟ مالك گفت:
«وَلِمَ تَصْرِفُ وَجْهَكَ عَنْهُ وَهُوَ وَسِيلَتُكَ وَوَسِيلَةُ أَبِيكَ آدَمَ قَبْلَكَ بَلْ اسْتَقْبِلْهُ وَاسْتَشْفِعْ بِهِ...».
«چگونه روى از او برخواهى گرداند، در صورتى‌كه او وسيلۀ تو و وسيلۀ پدرت آدم تا روز قيامت خواهد بود؟ حتماً رو به او بايست و از او طلب شفاعت كن...»
اين روايت نيز علاوه بر طلب شفاعت از آن بزرگوار، صراحت دارد كه حضرت آدم قبل از به دنيا آمدن پيامبر صلى الله عليه و آله به او متوسل شده است. بنابراين، مسألۀ جواز زيارت آن بزرگوار، توسل به آن حضرت، روبه‌روى او ايستادن، در حرم او كمال ادب را رعايت كردن، فرق ميان حيات و ممات او نگذاشتن، از او درخواست شفاعت كردن و تضمين قبول شفاعت از طرف آن حضرت، به دليل آيۀ:
...وَ لَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ جٰاؤُكَ فَاسْتَغْفَرُوا اللّٰهَ وَ اسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللّٰهَ تَوّٰاباً رَحِيماً كه به عموم آن استناد كرد، از مسائلى هستند كه در اين روايت تصريح شده است كه امام مالك در حضور خودِ منصور، خليفۀ