133بيايد، حضرت آدم عليه السلام براى جبران ترك اولاى خود و تقرّب به‌خداى سبحان، به او متوسّل شد.

2 . به شهادت آلوسى، برخى از مفسّران، همچنين سيوطى در «الدرّالمنثور» ذيل آيۀ ...فَتَلَقّٰى آدَمُ مِنْ رَبِّهِ كَلِمٰاتٍ فَتٰابَ عَلَيْهِ ... گفته است:

منظور از كلماتى كه آدم به آن‌ها توسل جست، نام «محمد» بود.

3 . سمهودى ¹ مى‌نويسد: عياض دركتاب شفاء، با سند جيَّد روايت كرده است كه: ابوجعفر، منصور دوانيقى، در مسجد پيامبر صلى الله عليه و آله با امام مالك مناظره كردند، مالك به وى گفت: صدايت را در اين مسجد بلند نكن؛ زيرا خداوند مردمى را كه صدايشان را در اينجا بلند مى‌كردند، ادب كرد و فرمود: ...لاٰ تَرْفَعُوا أَصْوٰاتَكُمْ فَوْقَ صَوْتِ النَّبِيِّ ... و كسانى را كه آهسته و باادب سخن مى‌گفتند، ستايش كرده، فرمود: إِنَّ الَّذِينَ يَغُضُّونَ أَصْوٰاتَهُمْ عِنْدَ رَسُولِ اللّٰهِ ... و آنان را كه از وراى حجرات، پيامبر را ندا مى‌كردند، نكوهش كرد و فرمود: إِنَّ الَّذِينَ يُنٰادُونَكَ مِنْ وَرٰاءِ الْحُجُرٰاتِ ... . اين مطالب را خداوند به آن جهت فرمود كه احترام حضرت رسول، در حال ممات، مانند همان احترام در حال حيات او است و هيچ تفاوتى نمى‌كند.