135عباسى مطرح نمود و منصور خليفۀ وقت با سمت امير المؤمنينى كه داشت و با كمال قدرت به سر مى‌برد، در مقابل او خضوع كرد و تمام آن‌ها را با كمال تواضع پذيرفت و هيچ‌يك از علما و تابعين و تابعينِ تابعين به استدلال و نظريات او ايراد نگرفت. با اين وصف، چگونه ابن تيميه و پيروانش به گزاف مى‌گويند: توسل به پيامبر بعد از موت جايز نبوده و مستحب نيست و مسلمانان و تابعين چنين عملى را انجام نداده‌اند! كسى نپندارد كه اين عمل، تنها مخصوص امام مالك و پيروان او است. بلكه تمام فرق چهارگانۀ اهل سنت همين اعتقاد را دارند. (تنها وهابى‌ها هستند كه خودشان را مانند خوارج از تمام فِرق اسلامى جدا كرده و نغمۀ جديدى در طنبور سر داده‌اند).
در تأييد اين سخن، سمهودىِ شافعى 1 روايت مى‌كند:
4 . محمد بن عبداللّٰه بن حسين سامرىِ حنبلى در كتاب «المستوعب»، در باب زيارت قبر پيامبر صلى الله عليه و آله ، كه آداب زيارت را نقل كرده، مى‌گويد:
«... و يجعلُ القَبرَ تِلقاءَ وَجهِهِ، والقِبلةَ خَلفَ ظَهره، والمِنبَرَ عن يِساره...»
«هنگامى كه زائر مى‌خواهد قبر پيامبر خدا صلى الله عليه و آله را زيارت كند، بايد رو به قبر و پشت به قبله بايستد؛ به‌گونه‌اى كه منبر در طرف چپ او قرار گيرد.»