1) . تحدّى كه به مفهوم معارضه و نظير آورى مى‌باشد، در دورۀ جاهليّت نيز معمول بوده است، شعرا و خطباى عرب در قصائد و خطبه‌هاى خويش به منظور شهرت و بلندنامى، طلب معارضه كرده و از ديگران مى‌خواستند تا نظير و يا بهتر از اشعار و كلمات آنها بياورند. يكى از دلائل اعجاز و وحى بودن قرآن همين مسئلۀ «تحدّى» قرآن مى‌باشد كه ابتدا طلبِ معارضه به مثل قرآن مى‌كند: «فَلْيَأْتُوا بِحَدِيثٍ مِثْلِهِ إِنْ كٰانُوا صٰادِقِينَ» (طور 34) و سپس به آوردن ده سوره برساخته و دروغين (كه تنها نظم و اسلوب قرآن را داشته باشد) دعوت مى‌كند: قُلْ فَأْتُوا بِعَشْرِ سُوَرٍ مِثْلِهِ مُفْتَرَيٰاتٍ ... (هود13)، و بعد از پيامبر(ص) مى‌خواهد تا به آنها بگويد كه يك سوره مانند قرآن را بياورند: أَمْ يَقُولُونَ افْتَرٰاهُ، قُلْ فَأْتُوا بِسُورَةٍ مِثْلِهِ ... (يونس 38) و آخرين مرحلۀ اوج تحدّى، مقرون به تهديد و سرزنش مى‌باشد كه: وَ إِنْ كُنْتُمْ فِي رَيْبٍ مِمّٰا نَزَّلْنٰا عَلىٰ عَبْدِنٰا فَأْتُوا بِسُورَةٍ مِنْ مِثْلِهِ وَ ادْعُوا شُهَدٰاءَكُمْ مِنْ دُونِ اللّٰهِ إِنْ كُنْتُمْ صٰادِقِينَ* فَإِنْ لَمْ تَفْعَلُوا وَ لَنْ تَفْعَلُوا فَاتَّقُوا النّٰارَ الَّتِي وَقُودُهَا النّٰاسُ وَ الْحِجٰارَةُ أُعِدَّتْ لِلْكٰافِرِينَ (بقره33) جز خداوند هيچ‌كس نمى‌تواند از ديگرى نفى قدرت كند و يك انسان عادى ياراى تكلّم به چنين معنايى را ندارد./مترجم/

2) . همآن‌طور كه استاد شاكر مدّعى است تحدّى به فصاحت و نظم و نحوۀ اسلوب و بيان آن است نه به «صرفه» و غير آن.. و دليل ديگر اين مدّعى عبارت بِعَشْرِ سُوَرٍ مِثْلِهِ مُفْتَرَياتٍ است، يعنى خداوند از آنها مى‌خواهد صرف نظر از مفاهيم و معانى كلام، اگر قدرت دارند ده سورۀ برساخته چونان قرآن از نظر نظم و اسلوب بياورند، هر چند معانى آنها ناصحيح باشد./مترجم/