117

طفل آزاده

طفل جانبازى كه درگهواره بود

صورتش روشن‌تر از مهپاره بود

گونه‌هايش خشك مانند كوير

شعله‌اى از عشق او را در ضمير

باغ حق را غنچۀ نشكفته بود

بهر جانبازى دلش آشفته بود

دفتر ايثار را شيرازه كرد

داغ دل‌ها را دوباره تازه كرد

حرف دل را چون گهر مى‌سفت او

با زبان عاشقى مى‌گفت او

كاى پدر بگشاى بند از دست من

تا شود ايثار بهرت هست من

آمد و در برگرفت او را حسين

ديده روشن كرد از آن نور عين

تا در آغوش آن گل احمر كشيد

همچو خورشيد از افق سر بركشيد