353
«كسى كه مناسك او تمام شود در حالى كه مسلمانان از زبان و دست او سالم باشند،خداوند گناهان گذشتۀ او را مى‌آمرزد.»
برخى با استدلال به اين حديث مى‌گويند:هر نوع سخنى كه در حج موجب اذيت و ناراحتى زائران بيت‌اللّٰه الحرام گردد،حرام است.
ولى لحن اين حديث امتنان است و در مقام بيان حكم تحريم نيست و الزام،آنگونه كه از آيه استفاده مى‌شود،از اين حديث قابل استنباط نيست.
بيهقى از ابن عباس نقل مى‌كند كه رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود:
«الرَّفث:الاِعرابةُ والتعريضُ للنِّساءِ بالجِماعِ،والفُسُوق:المَعاصي كلُّها والجِدالُ:جِدالُ الرَّجلِ صاحبَهُ». 1
«رفث فحش دادن و همبستر شدن با زنان،و فسوق همۀ معاصى،و جدال گفتگوى خصمانه با رفيق است.»
بيهقى در روايت ديگر از ابن عباس نقل مى‌كند:
«الجِدالُ:المِراءُ وفي لفظ:أنْ تُماري صاحبَكَ حتّى يُغضِبَكَ أَوْ تُغْضِبَهُ». 2
اسماء،دختر ابوبكر نقل مى‌كند:
با رسول خدا صلى الله عليه و آله در سفر حج همراه بوديم.ابوبكر در انتظار غلامش بود تا اين كه غلام آمد ولى مركب را با خود نياورد.ابوبكر از او پرسيد مركبت كجاست؟
پاسخ داد:در سايه براى استراحت گذارده بودم كه گم شد.ابوبكر خشمگين شد و گفت:يك مركب با تو بود،آن را هم گم كردى؟! سپس شروع كرد به زدن.
رسول خدا صلى الله عليه و آله در حالى كه صحنه را مشاهده مى‌كرد با تبسّم فرمود:اين مُحرِم را بنگريد چه مى‌كند! 3