151مى‌ناميدند،نهاده‌اند.
شهر«بَعْلبَك»تركيبى مزجى است از دو واژۀ بَعْل (آلهۀ باستان) و بك دره.و اين همان نامى است كه به مناسبت آلهۀ معروف سامى‌ها،براين شهر نهاده‌اند. 1
امروز اين دره را،درۀ«بُقاع»مى‌نامند و رود ليطانى آن را مشروب مى‌كند.
در قرآن كريم،از مكّه به نام«أُمّ القُرى» 2و«قريه» 3ياد شده و در سورۀ زُخرف، آيۀ 31 آن را با طائف مقايسه كرده است:
وَ قٰالُوا لَوْ لاٰ نُزِّلَ هٰذَا الْقُرْآنُ عَلىٰ رَجُلٍ مِنَ الْقَرْيَتَيْنِ عَظِيمٍ 4
«گفتند:چرا اين قرآن بر مردمى از بزرگمردان آن دو قريه نازل نشده است؟»
مُفسّران،غالباً قريتين را«مكه»و«طائف»ذكر كرده‌اند.
مسعودى در مروج‌الذهب آورده است:«ابراهيم پس اقامت در مكه در حالى كه اسماعيل سى ساله بود،مأمور بناى بيت شد و با مساعدت فرزندش اسماعيل خانه را بساخت.» 5
آنچه كه از لحاظ تاريخى قابل اهميت و در خور توجه است،سخن مينگانا (Mingana) است كه از قول كشيش سُريانى نَرْسَىْ (Nar sai) در بارۀ نبرد فرزندان هاجر در (بيت عربايه)[در مرزهاى شام]آورده است.اين خبر،اولين نقل قول يك تن از اهل كتاب است (متوفاى سال 485 ميلادى) كه از وجود قريش در شمال جزيره خبر مى‌دهد و با آنچه اخباريان و نسب‌دانان عرب،در ارجاع نسب قريش به اسماعيل آورده‌اند،مطابقت دارد. 6