133
درس چهل و پنجم:اسرار و معارف حج
سيدعلى قاضى عسكر
مقصود تويى كعبه و بتخانه بهانه
هر يك از عبادات،راز و رمزى دارد كه دستيابى به ثمرات شيرين و ارزشمند آنها،جز با فهم و درك صحيح آن رموز ميسّر نيست.حج خانۀ خدا نيز از زمرۀ همين عبادات است.حاجيان از فرسنگها راه با دشواريها و سختى‌هاى فراوان و هزينه‌هاى سنگين،به سرزمين وحى آمده،با حضور در ميقات،لباس و پوشش معمولى خود را از تن بدر مى‌كنند و با پوشيدن دو جامۀ احرام و گفتن لبيك،محرم شده،به مكه مى‌آيند و گرداگرد خانۀ كعبه به طواف مى‌پردازند.نماز طواف مى‌خوانند.از صفا به مروه مى‌روند و بازمى‌گردند و در اين مسير گاهى عادى و گاهى تند مى‌روند.پس از آن،قدرى از مو و يا ناخن را كوتاه كرده،سپس در مراسم حج تمتّع،به عرفات مى‌آيند.نيم روزى را آنجا مى‌مانند،آنگاه حركت كرده به مشعرالحرام مى‌رسند،چند ساعتى را در آنجا بيتوته مى‌كنند و با طلوع خورشيد راهى منا مى‌شوند.روز اوّل هفت سنگريزه به جمرۀ عقبه و در روزهاى بعد به هر يك از جمرات سه‌گانه،هفت سنگ مى‌زنند.قربانى مى‌كنند.
تقصير نموده،يا سر مى‌تراشند و باز هم گرد كعبه طواف مى‌كنند و سعى صفا و مروه و طواف نساء و آنگاه حج پايان مى‌يابد و حاجى به شهر و ديار خويش باز مى‌گردد.