280فرمود:
«نَزَلَ عَلَيَّ جَبْرَئيلُ فَقالَ يا مُحَمّد انّ رَجُلاً مِنْ ولدِكَ يُقْتَلُ في هذاَ الْمَكان...»
و بلكه شواهد تاريخى،نشانگرِ تصريح رسول خدا صلى الله عليه و آله در اين زمينه و قرائن موجود مؤيد گفتارى از آن حضرت در كشف و بيان اين حقيقت است؛زيرا در تاريخ زندگى و شرح حال عده‌اى از افراد سر شناس و كسانى كه براى خود شخصيت اجتماعى قائل بودند مى‌بينيم در آخرين روزهاى زندگى خويش و آنگاه كه خود را درآستانۀ مرگ حتمى مى‌ديدند،سعى و تلاش مى‌كردند كه قبر آنان به جاى روحاء بقيع و كنار قبر عثمان‌بن مظعون و ابراهيم فرزند رسول خدا صلى الله عليه و آله در داخل خانۀ عقيل و در محوطۀ اين آرامگاه خصوصى قرار بگيرد و اگر به چنين موفقيتى نائل نشدند حداقل در كنار اين خانه و در نزديكترين نقطۀ آن دفن شوند تا از اين راه افتخارى كسب كنند و به امتيازى نائل گردند و عملكرد اينگونه افراد مؤيد اين حقيقت است كه در مورد آينده،خانۀ عقيل از رسول خدا صلى الله عليه و آله مطلبى به گوش آنان رسيده و آن حقيقت گفتنى كه امروز در دسترس ما نيست براى آنان بازگو شده بود و آن راز نهفته در آن خانه براى آنان كشف گرديده بود ولى شرايط روز و سياست موجود ايجاب مى‌كرد كه اين راز از ديگران نهان گردد و اين حقيقت در تاريخ مستور و در پشت پرده بماند.
و نمونۀ اين رازدارى را در بُعد ديگر همين موضوع مشاهده كرديم كه چگونه با وجود قبور پيشوايان معصوم و فرزندان حضرت رسول صلى الله عليه و آله در داخل خانۀ عقيل و با وجود قبر حضرت زهرا عليها السلام طبق نظر عده‌اى از مورّخان اهل سنت در اين بيت،ابن زباله اين حقيقت را ناديده گرفته و انگيزۀ استجابت دعا در حريم اين مكان مقدس را وجود خيالى قبر عبداللّٰه جعفر يا قبر عقيل را معرفى كرده است و يا سمهودى در اين مورد زيركانه اصل موضوع را فراموش و در فرع آن قلم فرسايى نموده است.
به هرحال شواهد و قرائن موجود نشانگر يك چنين واقعيت و بيانگر گفتارى صريح از پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله در مورد آيندۀ خانه عقيل و معرفى آن بعنوان مأوىٰ و ملجأ معنوى مسلمانان و پايگاه عبادت و پرستش خداى جهان آفرين است كه به نقل دو شاهد و نمونۀ تاريخى اكتفا مى‌كنيم: