266محكوم، و با تأكيد بر وقوع آن به خواست آمريكا، بر اين نظر پافشارى شد كه حرمين، ميراث مشترك تمامى مسلمانان است و ادارۀ آن بايد زير نظر شوراى عالى علماى صالح جهان اسلام باشد.

شكسته شدن حرمت و نقض امنيت حرم، علاوه بر واقعۀ ششم ذى‌حجه 1407، داراى سوابق و نمونه‌هاى ديگرى است كه زمينۀ نگرانى مسلمانان براى ادارۀ حرمين و امنيت آن و استفادۀ واقعى از مراسم حج را فراهم ساخته است، و اين به رغم آن است كه در قرآن و روايات و نظريات فقهى، دربارۀ رعايت حرمت و امنيت حرم و حجاج بيت الله الحرام تأكيد بسيار شده است. از جملۀ آن وقايع است: حملۀ سپاهيان يزيدبن معاويه به مكه و تخريب خانه كعبه؛ هجوم سپاهيان عبدالملك در مكه ؛ كشتن حجاج و علماى شيعه در مكه در عصر صفوى در دوران رقابت دولت عثمانى با آن سلسله به بهانه‌هاى واهى؛ حمله وهّابيان به مكه و مدينه و غارت و تخريب اين دو شهر در 1216 - 1217 / 1802 ؛ وقعة الجلاليه در 1401 (حمله لشكرى ياغى از تركان عثمانى مستقر در يمن به مكه)؛ سركوب قيام حرم در 1358 ش / نوامبر 1979 و قتل عام گروه اخوان و زنان و فرزندان آنها در مسجدالحرام؛ همچنين نظريات منحرفانۀ وهابيّت (مذهب رسمى آل سعود)، و طرد آن از سوى علماى اسلام و فاجعۀ تونل منى در 1367 ش كه به كشته شدن تعداد بسيارى از حجاج انجاميد؛ حضور وسيع نيروهاى مسلح در مكه و اطراف مسجدالحرام، به رغم حرمت حمل سلاح در حرم؛ نحوه حاكميت حرم كه منحصراً در اختيار حكومت سعودى قرار داد و جهان اسلام از حضور و مشاركت در آن برخوردار نيست و به ويژه حضور و استقرار نيروهاى اجنبى و غير مسلمان در شبه جزيرۀ عربستان در نزديكى مكه در سالهاى اخير كه برخلاف نصّ صريح رسول اكرم صلى الله عليه و آله و اتفاق فرق اسلامى است، ولى از سوى هيأت علماى وهابى حجاز آن را تأييد مى‌كنند و همچنين تفوق دادن قوانين و مقررات داخلى دولت عربستان بر مقررات اسلامى حج كه با سيطرۀ مقررات اسلامى حج و حرم امن بر كليۀ مقررات عرفى و حتى قوانين كشور ميزبان، منافات دارد. بر اساس همين سوابق و نگرانيهاى ناشى از آن بود كه در كنفرانسهاى تهران و لندن (هر دو در