265كردند. همچنين جزئيات بيشترى از برگزارى آرام تظاهرات و مراسم حجاج ايرانى و تعداد دقيق شهداى ايرانى (جمع شهداى ايرانى: 325 تن - 203 زن و 122 مرد، توافقهاى قبلى مقامات ايرانى و سعودى براى انجام مراسم و توافق بر سر مبدأ و مقصد آن، آمادگى كامل پليس و ارتش سعودى براى سركوب مردم از قبل، به رگبار بسته شدن حجاج و تعرّض به حقوق انسانى و مشروع آنها، علل و زمينههاى سياسى اين ماجرا و ارتباط آن با منافع امريكا و اسرائيل در منطقه و واداشتن ايران به صلح با عراق در جنگ هشت ساله عراق با ايران (آغاز 1358 ش) طى مقالات، مصاحبهها، سخنرانيها، راهپيماييها و برپايى مراسم بزرگداشت شهداى فاجعه در كشورهاى مسلمان و حتى غربى و همراه با ابراز همدردى علماى جهان اسلام مطرح و منعكس شد. چندى بعد رئيس جمهور ايران، در مجمع عمومى سازمان ملل متحد به حادثۀ مكه اشاره و آن را از مصاديق جنايات بين المللى معرفى كرد.
كمى پس از كشتار مكه، دو كنفرانس بين المللى و چندين كنفرانس كوچك در نقاط مختلف جهان براى بررسى حادثۀ ششم ذىحجه 1407 و وضعيت حرمين شريفين تشكيل شد. اولين كنگره در آذر 1366 23 تا 27 نوامبر 1987 با عنوان «قداست و امنيت حرم» با حضور علماى اهل سنت و تشيع از 43 كشور در تهران تشكيل شد كه پس از بحث و بررسى مسائل مختلف حج و واقعۀ ششم ذىحجه 1407 در كميسيونهاى چهارگانۀ آن، قطعنامهاى در دوازده ماده تصويب و طى آن اعلام شد: با بررسى اسناد منتشر شده حجاج شركت كننده در مراسم برائت از مشركين، اعم از ايرانى و غير ايرانى ابتدا محاصره شده و سپس با گلوله و گاز سمّى به شهادت رسيدهاند. كنگره، روز ششم ذىحجۀ هر سال را روز برائت از مشركين اعلام داشت و تأكيد كرد كه بايد علماى صالح جهان، حرمين شريفين را اداره كنند.
كنفرانس بين المللى ديگرى در لندن، از ششم تا نهم ژانويۀ 1988 تشكيل يافت و در آن با حضور پانصد تن از علما و صاحبنظران جهان اسلام از چهل كشور دنيا، مسأله آيندۀ حرمين و فاجعۀ مكه بررسى شد. در قطعنامۀ پايان قتل عام حجاج در ششم ذىحجه