349داد، و درخواست كرد كه با يكى از اين سه طرح موافقت شود:
1 - همگى اسلام بياوريم، زيرا نبوت محمد صلى الله عليه و آله امرى است قطعى و بر همۀ ما مسلم است، و تورات نيز آن را تصديق كرده است.
2 - زنان و كودكان خود را بكشيم، و از دژ بيرون آييم و با مسلمانان آزادانه بجنگيم. اگر كشته شويم نگرانى نداريم؛ و اگر پيروز شويم؛ دو مرتبه زن و فرزند پيدا مى‌كنيم.
3 - امشب شب شنبه است، محمد صلى الله عليه و آله و ياران او مى‌دانند كه طايفۀ «يهود»، در شب و روز شنبه دست به هيچ كارى نمى‌زنند. بنابراين، ما از غفلت آنها استفاده مى‌نماييم و شبانه حمله ببريم.
شورا هر سه پيشنهاد را رد كرد، و گفت: ما هرگز دست از آئين خود و تورات برنمى‌داريم، و زندگى براى ما پس از زنان و كودكان خود لذت‌بخش نيست. و طرح سوم از نظر عقايد مذهبى قابل اجرا نيست. زيرا ممكن است گرفتار خشم الهى گرديم، همچنان كه اقوام قبل از ما بر اثر عدم مراعات حقوق و احترام شنبه دچار قهر خداوند گرديدند. 1
براى شناسايى روحيۀ اعضاى شورا، گفتگوهاى آنان بهترين راهنماى ما است. رد طرح نخست، حاكى است كه آنان يك جمعيت لجوج و معاند بودند، زيرا اگر به راستى (چنان كه رهبر آنان گفت) از نبوت پيامبر صلى الله عليه و آله آگاه بودند؛ ايستادگى در برابر او معنايى جز لجاجت نخواهد داشت. طرح دوم و گفتگويى كه پيرامون آن انجام گرفت، شاهد روشنى است كه اين طايفه مردم سنگدلى بوده‌اند. زيرا كشتن كودكان و زنان معصوم و بى‌گناه، بدون قساوت شديد، امكان‌پذير نيست. قابل توجه اينكه شورا اين طرح را از اين نظر رد كرد كه زندگى پس از آنها براى ما لذت‌بخش نخواهد بود. هيچ كس نگفت كه اين بيچاره‌ها چه گناهى مرتكب شده‌اند چه ما آنها را ذبح كنيم، و اگر محمد صلى الله عليه و آله بر آنها مسلط شود، هرگز آنها را نمى‌كشد، و ما پدران عطوف و مهربان!! چگونه