27چنين تعبيرى دارد. و دربارۀ ابراهيم (ع) و فرزندش اسحاق مىفرمايد:
وَ بٰارَكْنٰا عَلَيْهِ وَ عَلىٰ إِسْحٰاقَ؛ 1 يعنى: «و بركت نهاديم بر او و بر اسحاق». و از زبان عيسى (ع) مىفرمايد:
وَ جَعَلَنِي مُبٰارَكاً أَيْنَ مٰا كُنْتُ؛ 2 يعنى: «خداوند مرا هر جا كه باشم مبارك قرار داده است».
روشن است كه تبرّك به اين بركات آسمانى و بهرهمندى از آثار معنوى اين اماكن متبرّك و اولياى خداوند كارى روا و بسيار شايسته است.
در منابع روايى اهل سنّت اخبار فراوانى وارد شده است كه از تبرّك جستن و استشفاى صحابه به آب وضو، 3 كاسه 4 و دستهاى پيامبر (ص) 5 حكايت دارد.
به عنوان نمونه، روايت شده است كه وقتى رسول خدا(ص) وضو مىگرفت مردم آب وضوى آن حضرت را مىگرفتند و به صورت و بدن خود مىماليدند؛ آن حضرت فرمود: چرا اين كار را مىكنيد؟عرض كردند: تبرّك مىجوييم، رسول خدا (ص) بىآنكه از اين كار