77
شبهۀ سوم: عصمت و تبعيض
برخى مىگويند: چرا خداوند متعال به اهلبيت، عصمت عنايت فرمود، ولى به ما نداد؟ آيا اين ظلم در حقّ بقيّه نيست؟
جواب:
اولاً: ظلم به معناى تجاوز از حدّ است و در مورد بندگان، هنگامى تجاوز از حدّ و ظلم است كه تكليفى زايد از حدّ استطاعت از آنها خواسته شود و قطعاً چنين تكليفى از جانب خداوند نرسيده، بلكه هركس مطابق قابليّت و استعدادش تكليف دارد.
ثانياً: خداوند متعال نعمتهايش را بر اساس استحقاق نمىدهد تا كسى توهّم ظلم يا تبعيض در ميان بندگان كند، بلكه نعمتهاىِ او بر اساس تفضّل و حكمت بالغه است كه اقتضاى اختلاف به جهت نقص و كمال دارد.
به عبارت ديگر، نظام عالم، نظام احسن است و اين نظام اقتضا دارد كه هر چيزش در جاى خود و به مقدار ضرورتش باشد. مىدانيم كه در هر زمان احتياج به فرد يا افرادى معصوم است تا حجت خدا روى زمين بوده و مردم را به حقّ و حقيقت رهنمون سازند. اينگونه افراد بايد از مقام عصمت برخوردار باشند، لذا خداوند متعال آنان را در عالم «ذر» امتحان كرده و در اصلاب طيّب و طاهر قرار مىدهد و پس از ولادت نيز مشغول رياضت نفسانى مىشوند تا بتوانند قابليتهاى لازم را براى دريافت وحى و هدايت بشر كسب نمايند، آنگاه خداوند متعال آنان را كمك كرده و به مقام عالى عصمت مىرساند.
شبهۀ چهارم: اذهاب بهمعناى رفع است
دهلوى مىگويد: آيه دلالت بر عدم عصمت اهلبيت دارد، زيرا اذهاب رجس مستلزم ثبوت آن در رتبۀ سابق است، تا اينكه ممكن شود كه خداوند آن را از بين ببرد و اين با اعتقاد اماميه به عصمت اهلبيت از ابتداى عمر سازگارى ندارد و تنها دلالت بر