456
امامت و شورا
آيا نفس شورا به حكومتِ شخصى كه از آن طريق انتخاب مى‌شود، مشروعيت و اعتبار مى‌بخشد يا بايد امام و حاكم اسلامى از جانب خداوند منصوب گرديده و پيامبرش به مردم ابلاغ نمايد؟
اهل سنت براى شورا اعتبار خاصّى قائل بوده و مى‌گويند: حكومت كسى كه از راه شورا و مشورتِ تعدادى از اهل حلّ‌وعقد به‌دست آمده مشروعيّت پيدا كرده، خليفه و جانشين رسول خدا صلى الله عليه و آله و حاكم اسلامى خواهد بود. در مقابل، شيعۀ اماميه اين نظريه را قبول ندارد و معتقد است امام بايد از جانب خداوند منصوب گردد. و در عصر غيبت وظيفۀ علما، تنها تطبيق معيارهاى رهبرى بر شخص لايق است، كه اين معيارها توسط پيامبر صلى الله عليه و آله و امام منصوب از جانب خداوند متعال بيان شده است.
ديدگاه اهل سنت
نظام شورايى نزد اهل سنت شكل خاصى ندارد، بلكه - به تبع امر انجام شده بعد از وفات رسول خدا صلى الله عليه و آله - آن را به دو بخش تقسيم كرده‌اند:
1 - نظام شوراى ابتدايى؛ همان‌گونه كه در بيعت ابوبكر اتفاق افتاد.
2 - نظام شورايى بين چند نفر كه خليفۀ پيشين آن را تعيين مى‌نمايد؛ همانند كارى كه عمر بن خطاب انجام داد.