453 تَحْتَ الشَّجَرَةِ ... ¹

اين آيات به بيعت هايى اشاره دارد كه مؤمنين با رسول خدا صلى الله عليه و آله داشته‌اند. اهل سنت نتيجه مى‌گيرند كه اين بيعت‌ها براى اصل حكومت و ولايت رسول خدا صلى الله عليه و آله بوده و به آن مشروعيت داده است، پس بيعت به حكومت مشروعيت مى‌دهد.

2 - سيرۀ مسلمين در بيعت با خلفا

گاهى مى‌گويند: در طول تاريخ اسلامى از پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله گرفته تا على بن ابى‌طالب عليه السلام ، امام حسن عليه السلام ، مسلم عليه السلام ، امام رضا عليه السلام ، بيعت مردم با امام مهدى عليه السلام در عصر ظهور و بيعت مردم با خلفاء همۀ اينها دليل بر اين است كه بيعت يكى از اسباب مشروعيّت بخشيدن به حكم و حكومت است و گرنه بيعت بى‌فايده خواهد بود.

3 - كلامى از امير المؤمنين عليه السلام :

برخى نيز به كلامى از اميرالمؤمنين عليه السلام در «نهج‌البلاغه» استدلال مى‌كنند كه خطاب به معاويه فرمود: «انّه بايعنى القوم الذين بايعوا ابابكر وعمر وعثمان على ما بايعوهم عليه...»؛ ² همانا با من بيعت نمودند مردمى كه با ابوبكر و عمر و عثمان بيعت كردند، بر آنچه با آنها بيعت كردند...».

4 - ادلۀ وجوب بيعت

برخى نيز به رواياتى تمسك كرده‌اند كه اهل‌سنت به مضمون‌هاى مختلف از رسول خدا صلى الله عليه و آله نقل كرده‌اند، كه حضرت فرمود: «من مات وليس فى عنقه بيعة مات ميتة جاهلية؛ ³ «هركس بميرد و بر گردنش بيعت امام و خليفه‌اى نباشد، به مرگ جاهليت از دنيا رفته است.»