245«و اهل ايران با آن كه اغلب به لباس منقّح بودند، روزها را اختيار نداشتند كه چندان در مسجد براى زيارت توقف كنند و تنها جرأت نمى‌كردند به مسجد روند و شب‌ها را به كلى ممنوع بودند از دخول مسجد ... در قبرستان بقيع، بقعه ائمه طاهرين، بوّابى دارد كريه المنظر، چماق به دست، غضب آلود. هر نفر ايرانى كه خواهد به زيارت داخل شود، با كمال تشدد يك صاحبقران از او مى‌گيرد و اگر بخواهد آن شخص روزى پنج مرتبه مثلا وارد شود، بايد پنج قران بدهد و همين كه قليلى آن‌جا ماند، زيارت نخوانده گويد بيرون شو.» 1
گفتنى است كه بخشى از قبايل ساكن در مدينه و به ويژه اطراف آن، شيعه امامى بودند؛ از آن جمله طايفه حَرْب است كه تاكنون نيز برخى از طوايف آن در روستاهاى اطراف مدينه، بر همين مذهب هستند. همچنين طوايف مختلفى كه در جنوب مدينه تحت عنوان نُخاوله زندگى مى‌كنند، تا به امروز بر مذهب تشيع امامى باقى مانده و مساجد و تكايا و حسينيّه‌هاى خود را آباد نگاه داشته‌اند. 2
يكى از فعال‌ترين مراكز آنها، باغ آيت الله شيخ عَمْرى است كه هر شب نماز مغرب و عشا در آن به جماعت خوانده مى‌شود و در ايام حج و حتى عمره، شمار زيادى ايرانى در نماز جماعت آنان شركت مى‌كنند. در تمام اين چهار قرن، شيعيان مدينه، با گرمى از زائران شيعه عراقى، جبل عاملى و ايرانى استقبال كرده‌اند و