246شيعيان نيز متقابلا نسبت به آنان اظهار مهربانى و محبت داشته‌اند، به طورى كه يكى از سنّتى‌ترين كارهاى شيعيان ايرانى در مدينه، رسيدگى و كمك به شيعيان نخاوله و سادات آن ناحيه است.
در برابر، سنيان مدينه هميشه نسبت به نخاوله موضع منفى داشته و آنان را تحقير مى‌كرده‌اند. همان ايرانى پيش‌گفته درباره آنها مى‌نويسد:
«اين طايفه نخاوله در خارج شهر قديم، خانه‌هاى بسيار پستِ خرابه دارند و به كمال سختى زندگانى مى‌كنند و اهل مدينه آنها را به حرم مطهر و به مسجد النبى راه نمى‌دهند و گاه گاه اتفاق نموده مى‌ريزند در خانه‌هاى ايشان، مى‌زنند و مى‌كشند وغارت مى‌كنند! اعتقاد بنده آن است كه اگر احدى، يك فلوس در مشرق زمين نذر داشته باشد، با وجود آنها و در صورت امكان رسانيدن به آنها به توسط حُجّاج، حرام است كه به ديگرى بدهد. زندگانى نه آن قدر بر آن بيچارگان تلخ و صعب است كه بتوان شرح داد.» 1
به هر روى با شروع شورش وهابيون دوره نخست، از سال 1220 هجرى مدينه در اختيار آنان قرار گرفت. سعود بن عبدالعزيز ميانه سالهاى 1220 تا 1226 بر مدينه حكومت كرد. به گزارش جعفر بن اسماعيل مدنى، زمانى كه سعوديان به سال 1221 بر مدينه مسلط شدند، به مسجد النبى(ص) تجاوز كرده و هرآنچه از قناديل طلا و نقره و جز آن در حجره شريفه بود، و طى قرنها شاهان و اميران مختلف به حجره شريفه اهدا كرده بودند، غارت كردند. 2ابن‌سعود، شبكه‌هاى مطلايى نيز كه در برابر قبر