38خود، خون خداست و پسرِ خون خداست (يا ثارَاللّٰه و ابنَ ثاره) شگفت نيست اگر خون، به خاك، اعتبار بخشد.
عجب نيست اگر شهادت، به زمين و در و ديوار، آبرو و ارزش بدهد.
«كربلا»، در بردارندۀ حسين شهيد است، حسينى كه فداى اسلام و كشتۀ راه دين گرديد.
آيا تربت چنين شهيدى، شايستۀ تجليل نيست؟
برخاك مزار چنين آزادهاى بايد بوسه زد و تربت اقدس و اطهرش را بايد توتياى چشم كرد و مُهر نماز نمود، چرا كه اين عظمت، بخاطر شهادت است.
«شهادت، خاك را بوييدنى كرد»
«شهادت، سنگ را بوسيدنى كرد»
براى الهام از مكتب خونين كربلا و درسهاى بلند و والاى عاشورا، تربت كربلا را بايد هنگام نماز، كه تقرب به خداست، زير پيشانى گذاشت، و در سجّاده، عطر شهادت را از آن تربت، استشمام كرد.
و اين، سفارش امامان ماست.
خاك كربلا، مهر نماز مىشود و به سجده بر آن توصيه مىگردد.